getest

Gisteren (zondag) heb ik bij gebrek aan goesting om mijn fiets van stal te halen, een poging gewaagd om te gaan lopen ipv te fietsen. Nu ben ik nooit een goeie loper geweest, zelfs niet toen ik een afgetrainde atleet was. Zo herinner ik me dat ik in Cyprus eens ging lopen met een niet sportende maar wel kettingrokende vriend en ik ‘m niet kon bijhouden. Mijn gebrekkige knieën en enkels zijn ook niet zo’n fans van het lopen.
Maar langs de ander kant is lopen zowat de meest toegankelijke sport. Je kan het altijd en overal doen en het is makkelijk om de juiste intensiteit te bereiken. Te makkelijk zo bleek want het lopen ging me echt niet af. Mijn lijf is er gewoon niet voor gemaakt vrees ik. Toch hoop ik eenmaal mijn conditie wat beter is en mijn gewicht wat lager, toch af en toe te kunnen gaan lopen.

Vandaag stond er dan een VO2-max test op het programma in het fitness center. Ik ben de cijfertjes vergeten op te schrijven maar Cindy, de fitnessmevrouw maakte mijn dag goed door te vertellen dat mijn conditie eigenlijk best ok is. En als ik mijn gewicht nog wat naar beneden krijg, is ze meteen nog wat beter.

En over gewicht gesproken: op de weegschaal van de fitness, bleef de teller steken op 125,1 kg. Dat wil dus zeggen dat ik in een tweetal weken toch 5 kg heb weten kwijt te spelen. Ik ben trots op mezelf.

 

ruïne

Ooit (toen de dieren nog vlot drietalig waren) had ik het lichaam van een sportman, sterker nog, ik WAS een sportman. Heel even leek het zelfs of ik iets zou kunnen betekenen in het basketbal. Sport was niet zomaar een pleziertje, het was een verslaving. Gemiddeld deed ik zo’n 4-5 uur per dag aan sport en het gebeurde vaak dat ik na een basketwedstrijd niet in slaap geraakte zonder eerst nog effe een uurtje te gaan lopen.

Maar da’s het verleden, tegenwoordig zijn een paar stoffige medailles en vergeelde krantenartikels op één of andere zolder, het enige wat nog getuigt van mijn roemruchte sportverleden. Ooit was mijn lichaam een tempel maar tegenwoordig heb je al een getalenteerde archeoloog nodig om de ruïnes van mijn voormalige tempel te ontdekken.

ok, laat ons maar ter zake komen ipv proberen vernuftige zinsconstructies te maken, dit is de balans vandaag:

130 kilo voor 196 centimeters en mijn verse Polar hartslagmeter vertelt me dat ik een own index heb van 28. Vrij vertaald betekent dit: dik zwijn met een desastreuze conditie.

Maar ik heb dus besloten om daar iets aan te doen. En dit nieuwe blogje wordt daarbij mijn motivator, dagboek, uithuilschouder, … Vorige week heb ik al wat fiets- en andere testjes gedaan en deze week begin ik er serieus aan. Het wordt een combinatie van gericht sporten en opletten wat ik eet. Van geen van beide heb ik veel verstand daarom ga ik waarschijnlijk binnenkort wat hulp zoeken. Tot ik daarvoor de tijd gevonden heb, zal ik me behelpen met wat mijn Polar me vertelt en wat ik hier en daar op ‘t net lees. Tips en opmerkingen zijn zeer welkom in de comments zolang het beleefd blijft.